رفـــتــــن از ســـراب

ریحانه و حنانه عزیزم جمعه بعد از ظهر قرار بود برید خونتون  تهران ،

از صبح که مامانتون داشت وسایلاتون رو جمع و جور میکرد شما

همش برای همه چی بهونه میاوردید و گریه میکردید و همش

میگفتید ما دوست نداریم بریم خونمون ...

ولی خوب نمیشد که باباتون تنها بود و همش میگفت دلش براتون

تنگ شده و باید دیگه میرفتید

خلاصــــــــــه بعداز ظهر نزدیک رفتنتون جفتتون هم یهو پریدید بغلم

و ریحانه گفت خاله تابستون میام میبینمت بعدشم حنانه همینو

تکرار کرد قربونتون بشم آخه چند ماهی  بود که مامانتون همش

میگفت تابستون میریم سراب، شما فکر کردید هروقت که میاین

سراب تابستون هست اونجوری گفتید  

باز هم خلاصـــــــه چون بابا مجیدتون بخاطر کارش نمیتونست بیاد

دنبالتون مامان جون و بابا جون شما رو بردن شما هم همش به

خاله میگفتین خاله شما هم میای ؟ کیفت کو ؟...

فداتون بشم چشای نازتون موقع سوار شدن به ماشین باباجون

پر اشک شده بود ولی انگار همش سعی میکردین نزارید

اشکتون بریزه بعد از اینکه حرکت کردید تند تند بهتون زنگ میزدم

و شما همش با اون زبون شیرینتون میگفتید : دلم  برات تنگ شده

خاله

خاله فداتون بشه دل خاله هم براتون تنگ شده